Savaş, Yapay Zekâ ve Küresel Kredi Sıkışması

SIAIntel Derin Sinyal — 14 Ağustos 2026

Piyasa hâlâ Fed’in yeniden faiz artırıp artırmayacağını soruyor. SIAIntel’e göre daha önemli soru şu: Küresel kredi sistemi, sermayenin devletler ve stratejik mega-borçlular için erişilebilir kalırken haneler, KOBİ’ler ve sıradan özel sektör borçluları için pahalı, seçici ya da etkisiz hale geldiği yeni bir rejime mi giriyor?

Bugün dört gelişme üst üste biniyor. İran savaşı dünyanın en kritik enerji koridorunu istikrarsız tutuyor. ABD Hazinesi üçüncü çeyrek borçlanma tahminini 739 milyar dolara yükseltti. Yapay zekâ altyapısı olağanüstü miktarda sermaye, elektrik ekipmanı ve uzun vadeli finansman tüketiyor. Çin ise temmuz ayında kayıtların en büyük aylık yeni yuan kredi daralmasını açıkladı.

Bu gelişmelerin tek bir nedeni yok. Bu ayrım kritik. Orta Doğu şoku esas olarak jeopolitik bir arz şoku. AI yatırımı yapısal bir sermaye ve enerji talebi şoku. ABD Hazinesi’nin borçlanması devlet tahvili vade arzını artıran ayrı bir şok. Çin’de ise ucuz kredi, özel sektörün borçlanma isteğine otomatik olarak dönüşmüyor.

SIAIntel’in yakaladığı sinyal bu üç kanalın kesişiminde: enerji kıtlığı, uzun vadeli sermaye kıtlığı ve kredi aktarımındaki zayıflık, finansman kapasitesini en güçlü borçluların etrafında yoğunlaştırıyor. Buna Credit Concentration Regime — Kredi Yoğunlaşma Rejimi — diyoruz.

30 saniyelik sinyal

Fed fonlama hedef aralığı %3,50–%3,75 seviyesinde. ABD’de temmuz perakende satışları beklenmedik şekilde %0,6 düştü; GSYH hesaplamasına daha yakın kontrol grubu %0,4 geriledi. Buna rağmen uzun vadeli finansman pahalı kalıyor: 30 yıllık ABD tahvil faizi yaklaşık %5,2 bölgesinde, ortalama 30 yıllık mortgage %6,67 ve 30 yıllık enflasyona endeksli Hazine tahvilinin reel getirisi yakın zamanda %3’e yaklaşmış durumda. Hane finansmanı için kullanılan gösterge Freddie Mac Primary Mortgage Market Survey verisidir. Temmuz perakende satış verisi ABD Census Bureau aylık perakende satış bülteninden geliyor. Reel faiz gözlemi St. Louis Fed'in 30 yıllık TIPS serisinde izleniyor.

Çin aynı sorunun ters tarafında. Bir yıllık LPR %3,00; fakat temmuzda yeni yuan banka kredileri 340 milyar yuan daraldı. Hane kredileri 460,3 milyar yuan, şirket kredileri 130 milyar yuan azaldı; toplam yuan kredi stokunun yıllık büyümesi rekor düşük %5,1’e indi.

Yüzeysel okuma “ABD’de para pahalı, Çin’de ucuz” olur. Derin okuma ise daha önemlidir: kredinin fiyatı ile kredinin kime gittiği birbirinden ayrışıyor. ABD’de stratejik ve yatırım yapılabilir nottaki dev şirketler tahvil piyasasına erişebilirken haneler ve bankaya bağımlı şirketler daha yüksek efektif maliyet ödüyor. Çin’de ise resmi kredi fiyatı düşük, ancak hane güveni ve özel sektör talebi bu likiditenin geniş tabanlı borçlanmaya dönüşmesini engelliyor.

Şok 1: İran savaşı enflasyon haritasını değiştirdi

Yalnızca AI’a odaklanan bir anlatının ilk hatası jeopolitiği küçümsemek olur. Fed’in Temmuz 2026 Para Politikası Raporu, Orta Doğu çatışmasının Hürmüz Boğazı’ndaki taşımacılığı ciddi biçimde kısıtladığını ve bölgesel enerji altyapısına zarar verdiğini açıkça belirtiyor. Rapora göre PCE enerji fiyatları mayısa kadar olan 12 ayda %24 yükseldi ve bu artışın önemli kısmı çatışmaya bağlanıyor. Fed ayrıca yakıt, metal ve diğer girdilerde maliyet baskısının arttığını ve küresel tedarik zinciri baskısının yükseldiğini bildiriyor.

Savaş bugün de ekonomik olarak aktif. Reuters, 14 Ağustos’ta Hürmüz’den geçen emtia gemisi sayısının ağustos ortalamasının altında kaldığını ve ABD ile İran’ın boğaz üzerindeki kontrol konusunda karşıt iddialarını sürdürdüğünü bildirdi.

Bu, kısa vadeli enerji şokudur. Petrol, LNG, navlun, sigorta, endüstriyel girdiler ve enflasyon beklentileri üzerinden ekonomiye yayılır. Aynı zamanda merkez bankalarının yavaşlayan büyümeye verebileceği tepkiyi sınırlar.

Ancak kritik sınır şudur: İran savaşı nominal tahvil faizindeki baskının bir bölümünü açıklayabilir; uzun vadeli reel faizlerin neden bu kadar yüksek kaldığını tek başına açıklayamaz. İkinci şok burada başlıyor.

Şok 2: AI yapısal bir sermaye ve elektrik şoku yaratıyor

AI Hürmüz krizine neden olmadı. 2026’daki petrol şokunu AI veri merkezlerine bağlamak yanlış nedensellik olur. AI’ın önemi başka yerde: jeopolitik şokun altında daha yavaş ama kalıcı bir talep dalgası oluşturuyor.

Fed, sanayi metallerindeki fiyat artışının yalnızca savaş kaynaklı arz kısıtlarından değil, veri merkezi inşası ve donatım talebinden de beslendiğini not ediyor. Bu ayrım önemlidir çünkü iki baskının ömrü farklıdır. Bir barış anlaşması savaş primini hızlı azaltabilir. Veri merkezi elektrik talebi, trafo kuyrukları, şebeke bağlantı sorunları ve yıllara yayılan ekipman siparişleri ateşkesle ortadan kalkmaz.

AI altyapısı çip, sunucu, soğutma, iletim, trafo merkezi, güç trafosu, arazi, bazı bölgelerde doğalgaz üretimi ve büyük finansman havuzları gerektiriyor. Yani AI döngüsü bir yazılım hikâyesinden fiziksel sermaye döngüsüne dönüştü. Bu olduğunda AI; devletler, elektrik şirketleri, üreticiler ve altyapı geliştiricileriyle aynı uzun vadeli kaynaklar için rekabet eder.

Ortaya şu geri besleme çıkar:

AI CapEx ↑ → finansman talebi ↑ → tahvil ve proje finansmanı arzı ↑ → yatırımcının istediği getiri ↑ → sonraki AI yatırımının eşik getirisi ↑. AI finansman kanalının tahvil piyasası tarafı Reuters'ın 29 Temmuz hyperscaler borç analizinde belgeleniyor.

Bu, “AI doğrudan Treasury faizini belirler” demek değildir. Daha doğru iddia şudur: devlet ölçeğine yaklaşan yeni bir özel yatırım döngüsü, zaten yüksek kamu borçlanmasını finanse eden aynı sermaye havuzuna girmiştir.

Reel faiz ipucu: sorun yalnızca enflasyon değil

Savaş kaynaklı enflasyonu yapısal sermaye baskısından ayırmanın en temiz yollarından biri reel faizlere bakmaktır.

Nominal Hazine tahvili getirisi, beklenen enflasyon yükseldiği için artabilir. TIPS reel getirisi farklıdır; enflasyon telafisi zaten ayrıştırılmıştır. 30 yıllık reel getiri %3’e yaklaşıyorsa, piyasa uzun vadeli paranın reel fiyatının da yüksek olduğunu söylüyor demektir.

Bu nedenle 30 yıllık reel faiz SIAIntel tezinin temel göstergelerinden biridir. Savaş sakinleşir, petrol düşer ama reel faiz yüksek kalırsa, jeopolitik açıklamanın gücü azalırken sermaye kıtlığı açıklaması güçlenir.

Doğru nedensellik haritası şu değildir:

Savaş → enflasyon → bütün uzun vadeli faizler.

Daha doğru ayrım:

Savaş → enerji enflasyonu ve belirsizlik → nominal faiz baskısı, aynı anda Treasury arzı + vade primi + özel sermaye talebi → yüksek reel uzun vadeli sermaye maliyeti.

Kanallar birbirini güçlendirebilir, fakat aynı şey değildir.

Treasury arzı sıkışmanın devlet tarafı

ABD Hazinesi temmuz–eylül dönemi net piyasa borçlanma tahminini 739 milyar dolara çıkardı; bu, mayıs tahmininden 68 milyar dolar daha yüksek. Ekim–aralık için de 628 milyar dolar borçlanma öngörülüyor. Bu bulgu Reuters — Treasury üçüncü çeyrek borçlanma tahminini yükseltti tarafından belgeleniyor. Aynı borçlanma tahminleri ABD Hazinesi tarafından doğrudan yayımlanıyor.

Önemli olan ABD’nin borçlanıp borçlanamayacağı değil. ABD Hazinesi finansman bulabilir. Asıl soru, özel bilançoların bu kadar yüksek vade arzını hangi fiyatla absorbe edeceğidir.

Tezin önceki bir versiyonunda devam eden QT’yi bugünkü marjinal baskı gibi kullanmak hatalı olurdu. Ağustos 2026 itibarıyla Fed aktif bilanço küçültmesi yapmıyor. Menkul kıymet runoff’u Aralık 2025’te durduruldu ve “ample reserves” rejimini korumak için kısa vadeli Treasury alımlarına geçildi.

Bugünkü mekanizma daha hassas biçimde şöyle kurulmalı:

yüksek Treasury arzı + pandemi zirvesine göre çok daha küçük Fed bilanço ayak izi + jeopolitik belirsizlik + vade primi + olağanüstü özel altyapı finansmanı talebi.

Bu kombinasyon, Fed gecelik faizi artırmayı durdursa bile uzun vadeli getirileri kısıtlayıcı seviyelerde tutabilir.

ABD kredi ayrışması: tahvil piyasasına erişim ve bankaya bağımlılık

Bir mega-cap yatırım yapılabilir notlu şirket küresel tahvil piyasasında borçlanabilir. Bir KOBİ çoğu zaman bunu yapamaz. Hanehalkı da yapamaz. Küçük işletmeler ve yerel gayrimenkul sahipleri banka bilançosuna daha bağımlıdır.

Fed’in temmuz raporu ABD finansal sistemini genel olarak sağlam ve dayanıklı olarak tanımlarken, küçük işletmeler ve haneler için kredi koşullarının görece sıkı kaldığını açıkça söylüyor. SIAIntel’in izlediği asimetri tam olarak budur.

Bölgesel ve küçük bankalar ticari gayrimenkul ve KOBİ kredilerinde büyük bankalardan daha önemli rol oynar. CRE stresi sistemik banka krizine dönüşmek zorunda değildir. Yönetilebilir bir zarar döngüsü bile kredi memurlarını daha seçici yapabilir, mevduat finansmanı maliyetini artırabilir ve marjinal borçluya kredi verme iştahını azaltabilir.

Böylece bir kredi arzı güçlendiricisi oluşur:

CRE baskısı veya pahalı fonlama → banka temkinliliği → KOBİ kredisi sıkılaşması → yatırım ve istihdam zayıflığı.

Aynı anda:

mega-cap şirket → küresel tahvil piyasası → daha pahalı olsa bile finansmana erişim.

Aynı ekonomi Nasdaq’tan bakınca likit, mortgage başvurusundan ya da KOBİ kredi masasından bakınca sıkı görünebilir.

Çin: ucuz para, zayıf özel kredi aktarımı

Çin aynı problemin aynadaki görüntüsünü veriyor. Sorun öncelikle kredinin pahalı olması değil. Bir yıllık LPR %3,00. Buna rağmen temmuz yeni banka kredileri rekor 340 milyar yuan daraldı. Bu bulgu Reuters — Çin’de temmuz banka kredileri rekor daraldı tarafından belgeleniyor.

Reuters’a göre hane kredileri 460,3 milyar yuan, şirket kredileri 130 milyar yuan azaldı. İlk yedi ayda toplam yeni kredi 10,38 trilyon yuan oldu; geçen yıl aynı dönemde 12,87 trilyon yuandı. M2 büyümesi %7,7’ye yavaşladı; toplam sosyal finansman büyümesi %7,4’te kaldı.

Bu veri Çin bankacılık sisteminin tamamının sermayesiz olduğu anlamına gelmez. Daha savunulabilir teşhis, zayıf özel kredi talebi ile seçici banka risk iştahının birleşmesidir; özellikle gayrimenkul, LGFV ve daha zayıf borçlu segmentlerinde.

Bir politika faizi ya da referans kredi faizi düşürülerek kredinin fiyatı azaltılabilir. Ancak hane güveni, konut fiyatı beklentileri, şirket yatırım iştahı ve bankanın marjinal riski alma isteği emirle yaratılamaz.

Bu yüzden Çin’in sorunu yalnızca faiz değil, aktarım mekanizması sorunudur.

Döviz köprüsü: ABD ve Çin bağlı ama tek açık piyasa değil

“Küresel sermaye tek havuzsa Çin’in ucuz parası ABD’nin yüksek getirisine akmalı ve makas kapanmalı” demek ilk bakışta mantıklı görünür. Ancak Çin tam açık sermaye hesabına sahip değildir.

Sermaye kontrolleri, QDII kotaları, resmi rezerv yönetimi, kur yönetimi ve kurumsal sınırlamalar textbook arbitrajını kesintiye uğratır. Faiz farkı yine önemlidir, fakat sürtünmesiz piyasa yerine yönetilen bir sistem üzerinden çalışır.

Aktarım şu kanallardan geçer:

ABD–Çin faiz farkı → kur beklentileri → offshore/onshore yuan fiyatlaması → portföy akımı teşvikleri → PBOC müdahalesi ve politika alanı.

Bu nedenle PBOC ABD faizlerini görmezden gelemez. Agresif iç gevşeme, özellikle Orta Doğu enerji şoku sırasında kur baskısını ve ithal enerji maliyetini artırabilir. Ancak her Çin mevduatının serbestçe Treasury’e kaçabileceğini varsaymak da yanlıştır.

SIAIntel’in bağlantısı “tek açık sermaye piyasası” değil; döviz kuru ve resmi bilançolar üzerinden politika bağımlılığıdır.

Enerji üçüncü halka: ama nedensellik doğru kurulmalı

Enerji, hem enflasyonu hem yatırım ekonomisini değiştirdiği için kredi tezinin içinde olmak zorunda.

2026’daki acil enflasyon dürtüsü jeopolitik. Hürmüz aksaması petrol ve LNG’yi doğrudan etkiliyor. Navlun ve sigorta maliyetleri şoku sanayi ve tüketici fiyatlarına taşıyor.

AI’ın yapısal etkisi farklı. Veri merkezleri elektrik talebini artırıyor; üretim, iletim, trafo, soğutma ve şebeke yatırımlarını hızlandırıyor. Doğalgaza bağımlı bölgelerde gaz talebini de yükseltebilir. Fed, veri merkezi inşasının bazı sanayi metal fiyatlarını desteklediğini zaten kayda geçirdi.

Dolayısıyla iki aşamalı geri besleme gerekir:

Savaş şoku → petrol/LNG/navlun ↑ → manşet enflasyon ↑ → merkez bankası esnekliği ↓.

Altında ise:

AI altyapısı → elektrik/şebeke/ekipman talebi ↑ → CapEx ve yerel enerji maliyeti ↑ → yapısal finansman talebi ↑.

İkisi aynı anda çalışırsa tüketim zayıflarken uzun vade baskısı sürebilir.

“Fed bekler” yanılgısı: politika faizi illüzyonu

Piyasa karmaşık finansal sistemi tek rakama indirgemeyi sever: politika faizi. Ancak getiri eğrisini gecelik piyasanın dışındaki güçler sürüklüyorsa bu sadeleştirme bozulur.

Fed %3,50–%3,75’te bekleyebilir; hatta daha güvercin hale gelebilir. Buna rağmen hanehalkı mortgage faizini uzun vadeli tahvil getirileri ve mortgage spread’i üzerinden öder. Elektrik şirketi onlarca yıllık finansman kullanır. Veri merkezi geliştiricisi projeyi uzun vadeli borç, özkaynak ve enerji sözleşmelerine göre fiyatlar.

Böylece politika faizi illüzyonu doğar:

Fed sıkılaştırmayı durdurur, fakat gerçek ekonomi finansman koşulları yeterince gevşemez.

Bugünkü zayıf perakende satış verisi bunun erken testidir. Tüketim zayıfladıkça yakın vadeli faiz artırımı ihtimali düşer, fakat 10–30 yıllık reel finansman maliyetleri yüksek kalırsa politika beklentisi ile efektif finansal koşullar arasındaki fark daha görünür hale gelir.

Stagflasyonist sermaye sıkışması

Risk senaryosu normal bir yavaşlamadan daha tehlikelidir.

Klasik resesyonda çoğu zaman şu zincir beklenir:

büyüme ↓ → enflasyon ↓ → faiz ↓ → finansal koşullar gevşer.

Mevcut kombinasyon bu zinciri kırabilir.

Hürmüz aksaması sürerse enerji enflasyonu yapışkan kalabilir. Treasury arzı ve sermaye talebi reel uzun vadeli faizi yüksek tutarsa finansman hızlı gevşemez. Aynı anda tüketici ve KOBİ’ler zayıflarsa büyüme, normal faiz rahatlaması olmadan düşer.

Bu bir stagflasyonist sermaye sıkışmasıdır:

büyüme ↓ + enflasyon kalıcılığı ↑ + reel sermaye maliyeti ↑.

Hisseler hem kâr hem değerleme kanalından zarar görebilir. Talep düşüşü gelir ve marjları baskılar; yüksek reel iskonto oranı uzak gelecekteki nakit akışlarının bugünkü değerini azaltır. Büyüme hisseleri bu mekanizmaya daha hassastır.

Burada “1970’ler geri dönüyor” demek doğru olmaz. Ekonomik yapı farklı. Daha dar ve savunulabilir benzetme, zayıf büyüme ile yüksek tahvil getirilerinin aynı anda görüldüğü bir varlık fiyatlama kombinasyonudur.

SIAIntel Erken Uyarı Sistemi

Bir tez ancak ölçülebiliyorsa değerlidir.

Jeopolitik katman: Brent, Hürmüz gemi sayıları, tanker sigortası, navlun ve fiziki petrol/LNG akışlarını izle. Kalıcı normalleşme savaş primi kanalını zayıflatır.

Enflasyon katmanı: enerji CPI/PCE, 5 ve 10 yıllık breakeven, girdi fiyatı anketleri ve merkez bankası projeksiyonlarını izle. Nominal faizle birlikte breakeven sert yükseliyorsa enflasyon riski baskındır.

Reel sermaye katmanı: 10 ve 30 yıllık reel faiz, Treasury ihale kuyrukları, bid-to-cover, vade primi ve borçlanma tahminleri. Zayıf makro veriye rağmen reel faiz düşmezse yapısal sermaye tezi güçlenir.

AI finansman katmanı: hyperscaler tahvil arzı, serbest nakit akışı, CapEx, veri merkezi finansmanı, utility CapEx ve ekipman teslim süreleri. AI CapEx iç nakit üretiminden hızlı büyürse sinyal güçlenir.

ABD banka katmanı: CRE gecikmeleri, bölgesel banka mevduat maliyeti, C&I kredi standartları ve KOBİ kredi erişimi. Büyük şirketler piyasaya erişirken banka bağımlı borçluların koşulları sıkılaşıyorsa konsantrasyon teyit edilir.

Çin katmanı: hane kredileri, uzun vadeli şirket kredileri, toplam sosyal finansman, devlet tahvili katkısı, property credit ve net faiz marjları. Devlet ve stratejik sektör finansmanı zayıf özel talebin yerini alıyorsa sinyal güçlenir.

FX katmanı: USD/CNY, CNH/CNY, fixing davranışı, rezervler ve sınır ötesi portföy akımları. ABD getirileri zayıf Çin iç talebine rağmen PBOC’nin gevşeme alanını daraltıyorsa bağlantı teyit edilir.

Senaryo matrisi

Baz senaryo — Kredi Yoğunlaşma Rejimi | %50

Orta Doğu gerilimi kademeli azalır ama tam normalleşmez. Enerji enflasyonu zirveden geriler. Fed kısıtlayıcı kalır fakat yeni agresif sıkılaştırmaya ihtiyaç duymaz. Treasury arzı ve AI altyapı talebi uzun vadeli reel sermaye maliyetini yüksek tutar. Çin sistemik banka krizinden kaçınır; hane ve özel sektör kredi talebi yavaş toparlanır.

Piyasa etkisi: devletler, stratejik altyapı ve en güçlü ihraççılar fonlamaya erişmeye devam ederken haneler ve küçük şirketler için efektif koşullar sıkı kalır.

Pozitif senaryo — Çifte normalleşme | %25

Kalıcı bir Orta Doğu anlaşması enerji akışını normalleştirir. Petrol, navlun ve sigorta maliyetleri düşer. Uzun dönem enflasyon telafisi geriler. Zayıf büyüme reel faizleri aşağı çeker. Çin konut beklentilerini stabilize eder ve özel kredi talebi toparlanır.

Piyasa etkisi: parasal aktarım yeniden çalışır; mortgage ve şirket finansmanı ucuzlar, kredi yoğunlaşma sinyali zayıflar ve AI yatırımlarının eşik getirisi düşer.

Risk senaryosu — Stagflasyonist sermaye sıkışması | %25

Hürmüz aksaması yeniden şiddetlenir. Enerji ve taşıma maliyetleri hızlanır. Treasury borçlanması yüksek kalır. AI altyapısı elektrik, ekipman ve finansman talebini sürdürür. ABD tüketimi zayıflarken reel uzun faiz düşmez; Çin özel kredi üretimi de zayıf kalır.

Piyasa etkisi: daha düşük kâr beklentisi, yüksek iskonto oranıyla çarpışır. Fed büyüme zayıflığına rağmen rahatça gevşeyemez; PBOC ise iç talep zayıflığını kur istikrarı ve ithal enerji maliyetiyle birlikte yönetmek zorunda kalır.

Tezi ne bozar?

SIAIntel şu gelişmeler birlikte görülürse Credit Concentration Regime sinyalini aşağı çeker:

• Hürmüz akışları normalleşir ve jeopolitik enerji primi çöker.
• ABD 10 ve 30 yıllık reel faizleri zayıf büyümeyle belirgin düşer.
• Treasury ihaleleri arzı daha büyük taviz gerektirmeden emer.
• Hyperscaler tahvil talebi güçlenir ve yeni ihraç spread’leri daralır.
• Mortgage ve KOBİ borçlanma maliyetleri Fed beklentilerini anlamlı biçimde aşağı izler.
• Çin hane ve özel şirket kredileri kalıcı toparlanır.
• Devlet borçlanması zayıf özel kredi yaratımının yerini doldurmak zorunda kalmaz.
• AI CapEx yeniden büyüyen serbest nakit akışından daha fazla finanse edilir.

Amaç tezi sonsuza kadar savunmak değil; hangi verilerin tezi yanlışlayacağını bugünden tanımlamaktır.

SIAIntel nihai değerlendirme

İran savaşı, AI altyapısı, ABD Hazinesi borçlanması ve Çin’in rekor kredi daralması genellikle ayrı haberler gibi ele alınıyor.

Bunlar gerçekten farklı şoklar.

Fakat aynı noktada birleşiyorlar: sermayenin fiyatı ve dağılımı.

Savaş kısa vadeli enerji primini belirliyor. AI elektrik, ekipman ve finansman üzerinde yapısal talep yaratıyor. Treasury ne kadar devlet vadesinin piyasa tarafından emileceğini belirliyor. Bankalar ve sermaye piyasaları kalan kredinin kime gideceğini seçiyor.

Bu nedenle SIAIntel’in ana testi şudur:

Jeopolitik şok sönerse ama reel sermaye hâlâ pahalı kalırsa ne olur?

Hürmüz normalleşir ve 30 yıllık reel faiz %3’e yakın kalırsa; aynı anda AI finansmanı yüksek, ABD haneleri pahalı krediye kilitli ve Çin özel borçlanması zayıf kalırsa, kanıtlar geçici savaş şokundan yapısal bir rejime doğru kayacaktır.

Bu, paranın tamamen kaybolduğu klasik bir kredi krizi değildir.

Bu, sermayenin az sayıda güçlü borçlu için bol, geniş ekonomi için kısıtlayıcı ve giderek devletler ile stratejik mega-borçlular çevresinde yoğunlaştığı bir sistemdir.

İşte Kredi Yoğunlaşma Rejimi budur.

Ve İran savaşı şu anda bu yapısal değişimi görünmez kılıyor olabilir.